เก็บ “รับส์”

พอดีว่าพี่ที่สนิทกันเค้าอยากกินน่ะ แกพูดหลายครั้งแล้ว เลยอยากทำฝันแกให้เป็นจริงซะหน่อย ก็เลยชวนเจ้ยแวะเก็บในตำแหน่งที่ขับรถผ่านเวลาไปวัดแล้วเจ้ยชอบนี้ว่า นี่ๆ มันขึ้นเอง น่าเก็บ น่ากินมากๆ แต่เจ้ยไม่เคยจอดเล้ยยยย… พอดีว่าวันนี้ไปทำธุระที่วัดกันตอนเย็นๆ อากาศดีด้วย เลยนัดกันว่า ขากลับจะจัดการให้หนำใจ

 

 

สมัยที่ยุ้ยมาสวีเดนใหม่ๆ เค้าเล่าๆ กันว่า แต่ก่อนเค้าไปหาแอบเก็บตามไร่ที่เค้าปลูกไว้ทั่วๆ ไปน่ะ หลังๆ มาก็ไม่มีใครกล้าไปเก็บตามไร่ เพราะคนสวีเดนเค้าบอกว่า ฉีดยาแรงมากๆ อันตรายสะสม แล้วมีคนไทยหลายคนที่ไปเก็บจากไร่และกินมานานๆ แล้วได้รับผลก็คือ ทำให้ปวดหลังมาก ทรมาณ … น่ากลัวเน๊าะ … จากการเล่าสู่กันฟังต่อๆ กันไปถึงความร้ายของเจ้ายาที่เค้าฉีดเจ้ารับส์นี่ ก็ทำให้สาวไทยเลิกไปแอบเก็บตามไร่ไปตามๆ กันค่ะ … ก็นั่นล่ะขึ้นชื่อว่าสารเคมีตกค้าง อันไหนๆ ก็อันตรายทั้งนั้น

บางคนที่เค้ามีที่มีสวนก็แอบไปเก็บเม็ดแก่ๆ มาโรยปลูกไว้กินเองที่สวนหลังบ้าน ก่อนหน้านี้เราก็ซื้อจากที่ป้าแกปลูกที่สวนหลังวัดมากินน่ะ แกไปหาเม็ดมาโรยไว้หน่อยนึง แล้วก็เก็บยอดมากำขาย ยิ่งเด็ดมันก็ยิ่งแตกยอด ขายดี เพราะว่ากินอร่อยๆ เรียกได้ว่าเป็นการผสมผสานระหว่างคะน้ากับกวางตุ้ง ปีสองปีมานี่ป้าแกก็ไม่ค่อยจะแข็งแรงกัน เลยไม่ได้ปลูกอะไรมากในสวนหลังวัด พวกเราก็เลยขาดแหล่งรับส์ไป ได้แต่มองตาปริบๆ เวลาขับรถผ่านแปลงรับส์ ไม่กล้าค่ะ อร่อยแค่ไหนใครจะกล้า ไปเด็ดสารเคมีเข้าปาก อร่อยลิ้นวันนี้ แต่ทุกข์ทรมาณกายในวันหน้า ไปๆ มาๆ เวลาผ่านทุ่งรับส์แทนที่จะนึกถึงความอร่อย ก็นึกถึงสารเคมี และผลร้ายที่จะตามมาแทน ฮาาา…

 

 

หลังจากทำธุระที่วัดเสร็จแล้วก็แอบขอถุงกระดาษใบโตจากที่วัดมา ๑ ใบ และก็ถุงกระดาษใบย่อมๆ อีกหนึ่งใบ … นังยุ้ยตั้งเป้าหมายไว้ตั้งแต่ล้อเลื่อนออกนอกเขตวัดเลยว่า ถ้าเป็นไปได้ จะขอเก็บเต็มถุงใบโต เพื่อปากท้องของพี่น้องอีกหลายชีวิตที่ลุนด์ ฮาาา ส่วนเจ้ยขอแค่ถุงใบย่อม จะเก็บยอดสวยๆ ไปผัดกับปลาเค็มไปถวายเพลที่วัดป่าโคเปน เดนมาร์ก ในวันที่ ๑ พ.ค. คือจะแวะไปทำบุญและทำธุระแอนด์เที่ยวกันน่ะ

ระหว่างนั่งรถไปจุดหมายก็ตื่นเต้น สงสัยพี่เค้าถ่ายทอดพลังความอยากมาให้อย่างเต็มที่ … พี่แกพูดว่าอยากมานานมาก และบ่อยอ่ะ … พอถึงจุดหมายก็โชคดีอีกว่ามีที่จอดพักรถให้ข้างทางในฝั่งตรงข้าม เสร็จๆ ง่ายเลย ทีแรกคิดว่าต้องไปจอดไกลๆ แล้วเดินย้อนกลับมาน่ะ

รถจอดได้ นังยุ้ยก็รีบลง คว้าถุงได้ ก็ทิ้งเจ้ย ข้ามถนน ดิ่งไปก่อนเลย ฮาาา… อย่าให้ช้า ได้มาแล้ว พอไปถึงก็เด็ดๆ เป๊าะ ๆ ๆ ลั่นทุ่ง ก้มหน้าก้มตาเด็ดอย่างกระฉับกระเฉงไม่สนใจใคร เจ้ยก็แซวว่าไม่เคยเห็นว่าจะกระตือรือร้นไรขนาดนี้มาก่อน สงสัยพี่เค้าถ่ายพลังอยากสุดๆ มาที่เรา ฮาาา

อากาศก็ดีเน๊าะ เย็นแล้วแต่ว่ายังสว่างโล่ เด็ดๆ เป๊าะๆ ๆ ใส่ถุงๆ แรกๆ ก็เจอแต่ยอดเล็กๆ เอาว่ะ เล็กๆ ก็เอาดีกว่าไม่ได้เลย ฮาาา… เดินไปๆ เจอยอดอวบกว่ามากๆ ก็มันส์ใหญ่เลยทีนี้ สวยเลือกได้ในทันที ยอดกำลังน่ากิน ดอกเริ่มผุดออกมานิดๆ บางอันก็เริ่มแย้มมาหน่อยๆ แล้ว อากาศร้อนๆ แบบนี้อีกวันสองวันก็บานหมดแน่ๆ เลย แอบนึกในใจ จะเก็บให้ได้มากที่สุดแหละวันนี้ ฮาาา…

ที่ตรงนั้นเป็นเนินดินที่เค้าทำไว้ข้างถนนใกล้ๆ วงเวียนค่ะ ฝั่งนึงของเนินดินเป็นที่รกร้างข้างสนามบินเล็ก อีกฝั่งนึงติดถนน ดูสถานการณ์แล้วปลอดภัย … คิดว่า ที่ตรงนั้นก่อนหน้านี้คงปลูกรับส์ แล้วเค้าก็ถูกปรับดินเป็นเนิน เม็ดที่ร่วงหล่นไว้เลยขึ้นกันพรึบพรับ เคยเห็นที่อื่นๆ ราวๆ นี้แถวๆ รอบนอกลุนด์ที่เค้าปรับดินปลูกบ้านให้เช่า ที่เห็นว่าคือรับส์เพราะว่า ดอกบานเหลืองสะพรั่งแล้ว ถ้าเห็นกันก่อนหน้านั้นคงได้อร่อยกันตั้งนานแล้ว ฮาาาา…

ทีแรกเดินเก็บบินเนินดิน รถวิ่งผ่านไปมา ก็บีบแตรแซว สงสัยจะรู้ว่าพวกเราทำไร ฮาาา… คิดกันไปว่า สงสัยมีเพื่อนไทยป่าว หรือไง ไปๆ มาก็อายเด้ล่ะ ฮาาา ก็เลยแอบไปเก็บข้างเนินดินฝั่งติดที่รกร้าง เสียงแตรก็เงียบแซวก็ไม่มี ฮาาา… เพลินเลย เป๊าะๆ ๆ ไปๆ มา ๆ ถุงก็เริ่มหนัก ได้จะเต็มถุงแล้ว แต่ยังไม่สะใจ จะเก็บไปให้พี่เค้าลวกและเก็บแช่แข็งไว้กินนานๆ หลายๆ คนเค้าทำกันแบบนั้น

แล้วก็ย้ายมาเก็บฝั่งถนน เสียงแตรรถก็มาอีกแล้วเป็นระยะๆ อายวุ้ย จะบีบกันทำไมฟร่ะ แต่ก็ก้มหน้าก้มตาเก็บ เอาให้เต็มถุง กะจะให้ล้นเลย แต่ว่า ถุงเริ่มหนัก หูถุงเริ่มจะแสดงอาการไม่ดี ก็เลยลดสปีดการเก็บลง และหันไปถ่ายรูปเล่นกับเจ้ยแทน สนุกกันใหญ่เลย ฮาาา หัวเราะกันคิกคัก แซวกันลั่นทุ่ง

 

 

ระหว่างเดินไปขึ้นรถกลับบ้าน นังยุ้ยก็ยัง เป๊าะๆ ๆ ไม่สงสารหูถุงที่อาจจะขาดได้เลย ฮาาา ก่อนกลับก็ยังไม่เลิก ถ่ายรูปเล่นกันอีก ….ระหว่างนั่งรถกลับบ้านในใจก็นึกว่าภาระกิจสำเร็จไปเปราะนึงแล้ว กลับไปบ้านก็จะแบ่งห่อๆ ไปแจกๆ เพื่อนๆ ที่ชอบกินชอบซื้อมาฝากกัน แบ่งไว้ให้ตัวเองหน่อย ที่เหลือยกให้พี่เค้าไปลวกแช่แข็งไว้กิน … แล้วก็จัดการโทรเรียกพี่เค้ามารับของที่บ้าน…

 

 

มีความสุขค่ะ ที่ได้ทำฝันของพี่เค้าให้เป็นจริง ตัวเองได้อร่อยด้วย อิอิ ได้แป่งปันเพื่อนด้วยความสบายใจเพราะไร้สารเคมีชัวร์ๆ … ต่อไปจะแวะมาเล่าว่าเค้าเอาไปทำไรกินกัน… เมนูเด็ดๆ ทั้งนั้นค่ะ ขอบอก…

// ยุ้ย

30 เมษายน 2555